17 Ocak 2017 Salı

Assos

  İlk gezimizin tadı henüz damağımızda kalmışken acil verilmiş bir kararla işten avans ve izinler alınır, plansızca yola çıkılır. Tam tarihi hatırlamadığım için kendime kızıyorum; fotoğraflardan baktığım kadarıyla 25 Temmuz. Nasılsa birkaç ay sonra Çanakkale'ye veda edeceğiz düşüncesiyle rotamız Assos'a doğruydu. Bu kez geçen seferki gibi otobüsü kaçırmadık tam zamanında oradaydık ve bindik. Yaklaşık 45 dk sonra Ayvacık merkezdeydik. Orada inip Behramkale'ye giden araca binmemiz gerekiyordu. Sabah yeterince kahvaltı yapamadığımdan olsa gerek yol boyu mide ağrısı çektim ve otobüsten indiğim gibi lavaboya koştum. Biraz rahatladıktan sonra Behramkale yönüne doğru devam ettik. Ben buraya da ilk kez geliyordum ama Serkansevgilim aşinaydı Assos'a. Muazzam sanat tarihi bilgisiyle yol boyunca etraftaki tarihi yerleri anlatıyordu bana bıkmadan. Tam Behramkale Köyü'ne yaklaşıyorduk ki yolda bi' kazı çalışması gördü ve aklı orada kaldı. E haliyle sıradaki konumuz da sevgilimin kazı anılarıydı. Sanat tarihi mezunu, askerliğini yapmış, Londra'da bir süre yaşamış ve şu anda yüksek lisans yapan bir sevgiliniz varsa hayat gerçekten zor demektir(lisans anıları, kazı anıları, askerlik anıları, yurt dışı anıları,...). Şaka şaka. O hep anlatsın ben hep dinlerim.
  Ve Behramkale göründü. Havası çok temiz ve her köşesi tarihti. Saat henüz 10 suları olduğundan hava çok sıcak denilemezdi ama biz çok acıkmıştık, bir an önce kahvaltı yapmalıydık. Antik Liman'da indik ve o hoş dar sokaklarda yürümeye başladık. Bir arkadaşımızın çalıştığı beach buradaydı bu yüzden önce Antik Liman'ı seçtik. Maddi yönden yardımcı olabileceğini düşündük ve pişman da olmadık(teşekkürler Zana). Deniz o kadar harika görünüyordu ki kahvaltımızı yapıp hemen bu manzara karşısında birer bira içmeliydik. Kahvaltımızda çok samimi söylüyorum yalnızca kuş sütü eksikti. Çok lezizdi her şey ve doyasıya yedik, hemen ardından da attık kendimizi puflara. Buzzz gibi biralarımız da geldi. Güzel günlere! 
  Dünyalar tatlısı bir çocukla tanıştık o sırada. Tanışmamız kolay olmadı ama. Uzun süre uzaktan bizi izleyerek ve annesine bir şeyler söyleyerek çekingen davranışlar sergiledi. Annesi yardımcı oldu küçük Poyraz'a bizimle iletişime geçmesi için. Bir ara küçük Poyraz yüzerken dengesini kaybedip boğulur gibi oldu, Serkan abisi hemen yardım etti, sanırım en sonunda bizi kendine yakın gördü ve konuşmaya başladı. Abla-abi olmuştuk o an. Yanlış hatırlamıyorsam 4buçuk yaşındaydı Poyraz. Beni çok sevdiğini hissedebiliyordum ama Serkan'dan bayağı çekiniyordu. Devamlı yamacımda, bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor, Serkansevgilim gelince uzaklaşıyordu, bence onu rakip olarak görüyordu. Poyraz ile tanışmamız kalan vaktimizin daha iyi geçmesini sağladı. Tatlış minik bir çocuğun bize alışmasına şahit oluyorduk ama oradan ayrılırken biz bile zorlanacaktık. Güzel bir ailesi vardı, şanslıydı Poyraz ve bence mutlu da bir çocuktu.
  Bolca deniz kestanesi benim denize girme isteğimi bastırıyordu ama deniz yinede muhteşem görünüyordu. Serkancığım epey tadını çıkardı. Günümüzü orada doldurmama kararı aldık ve yola koyulmayı düşündük. Meşhur Kadırga Koyu'nu da görseydik fena olmazdı. Poyraz'la vedalaşırken üzüldük, üzüldü. Gönlünü alarak ayrılmaya çalıştık. Bizi hatırla zaman zaman küçük Poyraz.
  Kadırga Koyu, Antik Liman'a uzaktı. Araç kullanmak zorundaydık ancak para vermeye pek niyetimiz yoktu. Yürümeye başladık ve şansımızı denedik otostop için. Zannediyorum ki 5 dk olmadan bir otomobil durmuştu. Şansımızı denerken epey şanslı olduğumuzu düşünmemiştim çünkü tam olarak Kadırga Koyu tarafına giden bir araca denk gelmiştik. Böyle tesadüfleri çok seviyorum. Genç bir çiftti bizi alanlar, yol boyu sohbet ederek gittik. Klasik sohbetler işte; nerede okuyorsunuz, nerelisiniz vs. Bizi indirdikleri yerden aşağıya doğru biraz yürümemiz gerekiyordu. Kadırga Koyu burasıydı, bence çok bir olayı yoktu. Uzunca bir plajdı, kafe ve restorantları ile otelleri vardı. Antik Liman daha güzeldi fikrimce. Burada da denize girdik ama çok geçmeden rüzgar arttı ve dalgalar korkuttu, insanlar yavaş yavaş denizden çıkmaya başladılar. Çok tadını çıkarabildiğimiz söylenemez ama yine de güzeldi. Bu sırada saat 5 olmuştu neredeyse ve acıkmıştık. Buradaki kafelerden birine girip hemen yiyecek bir şeyler sipariş ettik. Aslında niyetimiz bugün Assos'ta kalmaktı ama fikrimiz sanki değişiyordu. Doymuştuk buraya, gezecek çok yer kalmamıştı. Dönüp rahatça evimizde yatmayı tercih ettik. Yola çıktık. Otostopla gidebilir miydik ki eve kadar? Şanslı mıydık hala? Hem de ne... Önce Kadırga'dan yukarı çıktık ve burdan bir araca bindik. Tek başına bir abiydi ve bizi Assos çıkışına kadar bırakabilecekti. Yolun köşesinde indik ve 10 dk kadar yürüdük. Bu kez uzun yürümüştük derken yine yalnız bir amca bizi arabasına aldı. Ayvacık merkeze gidiyordu, arabasını tamir için gidiyormuş. Bizi oraya kadar götürebilirmiş. Beraber mi kalıyorsunuz siz gençler? sorusu bende telaş uyandırsa da iyi bir amcaydı. Ayvacık otogarın yakınında bizi bıraktı ve biz burdan İzmir yoluna çıktık. Bir 10 dk kadar da burada yürüdük. Otoyolda yürüyürduk resmen, koskoca otoyol. Eh artık dursun biri derken kararsızlıkla durdu bir araç. Orta yaşlı, evli olmadıklarını düşündüğümüz(bence flört aşamasındalar),tatlı dilli, kibar bir çiftti bu seferkiler. Kadın öğretmen, adamsa özel sektörde çalışıyordu anladığımız kadarıyla. Asıl şansımız bu araçtaydı işte! Bu tatlış çift bizi Esenler'e evin dibine kadar bıraktı. Kendileri de yakında yaşıyorlarmış. Bu arada küçük bir detay daha; Antik Liman'da kahvaltı yaparken yaşlı bir teyze nane satıyordu, kurutulmuş nane ve almamız için ısrarlı oldu, bir tane aldık. Bu bindiğimiz araçta nane konusu açıldı ve tatlış çiftimizden kadın olan sevdiğini söylediğinde aklımıza teşekkür amaçlı bu naneyi vermek geldi, biz muhtemelen kullanmazdık. Öyle de yaptık, umarım teşekkürümüz biraz da olsa yerini bulmuştur. Yol boyu hoş sohbet eşliğinde gittik, araçtan inerken iyi dileklerle indik ve Serkansevgilimle birbirimize bakıp oh çektik. Gerçekten şanslıydık bugün.
  Seyahat anımıza bir yenisi daha eklenmişti işte. O gün bu gündür Poyraz'ı hala anıyoruz, bizi evimizin çok yakınına bırakan bu çifti zaman zaman konuşuyoruz. En güzeli de bu belki; "bizim anılarımız". Başka bir eğlenceli yolculuğun daha sonuna gelmiştik. Bir insanı daha iyi tanımak istiyorsanız onunla yolculuğa çıkın! yazısını okumuştum geçenlerde bir yerde. Ne kadar doğru söylenmiş meğer. Ben ruh eşimi bulmuştum! 



     Birkaç fotoğraf.